Kerkbalans 2016 - de doop Kerkbalans 2016 - de doop

‘Dat ik gedoopt werd, sprak voor zich’

Ze weet er zelf natuurlijk niets meer van, maar haar doop speelt nog steeds een belangrijke rol in het leven van Wil van der Veldt (58). “Het was het begin van een leven vol geloof.”
“Ik kom uit een traditioneel rooms-katholiek gezin met zeven kinderen,” vertelt Wil. “Als je ’s morgens geboren werd, werd je ’s middags gedoopt – zo ging dat. De moeder lag nog in het kraambed en de vader ging samen met de peter en meter en eventueel oudere kinderen naar de kerk. Daar had hij dan afgesproken met de pastoor en dan werd er gedoopt. Wij woonden dichtbij de kerk, dus dat moet lopend gegaan zijn.”

Kapelaan
Wil en haar broers en zus merkten al vroeg dat het geloof thuis een grote rol speelde. “Mijn ouders spraken er niet direct over, maar we merkten aan de dagelijkse gang van zaken dat het een diep geloof was. Wij baden voor en na het eten, de rozenkrans werd regelmatig gebeden, het avondgebed, een
ochtendgebed. Op een gegeven moment kregen wij bijbelonderwijs thuis. Er kwam een kapelaan uit de vriendenkring langs en die heeft ons thuis, de  Bijbel onderricht.”

Niet alleen
Al vanaf jonge leeftijd merkte Wil dat ze verder wilde met het geloof. Dat was vooral toen ze haar eerste heilige communie deed en toen ze gevormd werd. “Toen ik me voorbereidde op de communie realiseerde ik me dat mijn doop dat mogelijk maakte. En toen ik 12 was en gevormd werd, merkte ik dat het geloof veel steun gaf.” Had Wil op dat moment die steun speciaal nodig? “Nee, dat niet. Maar het geloof deed me wat. In de kerk zijn, bij elkaar zijn, ervaren dat Jezus dichtbij mij is. Het gevoel dat je niet alleen loopt, dát is het. Het zit in mij. Ik kan me niet voorstellen dat ik dit niet heb.”
In de loop der jaren is dat geloof alleen maar dieper geworteld, ervaart Wil. “Ik leer dat tijdens de mis, die wekelijkse kerkgang, de rust die je daar vindt na een drukke week.” Ook in zowel moeilijke als mooie periodes valt ze terug op haar geloof. “Samen met mijn man leg ik de zegeningen en de zorgen
terug bij God. Dan ervaar ik altijd die hand op mijn schouder.”

Vol overgave
Nog altijd dient Wil de Rooms-Katholieke Kerk, de kerk van haar ouders, met haar gaven. Samen met haar man John doet ze vrijwilligerswerk in een kerk in Bunnik. Wil is koster, begeleidt misdienaars, geeft workshops aan kleine kinderen en ze is vrijwilliger bij het jongerenkoor. “Die kinderen inspireren mij. Ze kunnen zo spontaan zijn. Jongeren van 16 die vol overgave meezingen in een jongerenkoor en meedoen in de heilige mis, dat is toch bijzonder?” Haar kleinkinderen neemt ze ook mee naar de kerk. “Ze zijn gedoopt, net als onze kinderen en net als ikzelf. Het is het begin van een leven vol geloven. God raakt jou aan en zegt: ‘Ik ben altijd bij je.’ Het betekent dat je een kind op de weg van Jezus zet. Dat hebben wij zelf ook gedaan met onze kinderen. Het gaat de generaties door. Op een andere manier dan wij en onze ouders deden natuurlijk, maar toch: het dopen van kinderen gaat gewoon door. De doop is niet uitgestorven, zeker niet. Gelukkig niet.”

Wil vertelt hier waarom ze blij is dat ze als kind is gedoopt in de Kerk en wat haar geloof in het leven van elke dag voor haar betekent.















 

terug